Nie znosiłam ich. I nie sądziłam że to się kiedykolwiek zmieni.
Okazuje się jednak, że w okolicach czterdziestki jedni kupują Lamborghini, a inni odnajdują nieoczekiwaną przyjemność w myciu łazienek na początek weekendu.
Złapałam się ostatnio na tym, jak zmienia mi się nastrój, gdy wychodzę, zwycięska, zdejmując gumowe rękawice.
Otoczenie wpływa na nastrój. O tym wiem od dawna, i nie dyskutuję. W uporządkowanej, nie zagraconej przestrzeni lepiej mi się myśli, mam więcej cierpliwości, skupienia, no i ogólnie jest po prosu dobrze przebywać, to oczywiste.
Jednak zawsze było mi na to szkoda sobót. Oczywiście teraz też nie jest tak, że każda sobota to u mnie obowiązkowe porządki, absolutnie nie. Czasem sobota oznacza pracę, a czasem sobotnie wycieczki wygrywają z tą sprzątaniową rutyną. Ale gdy już jest tak, że z różnych względów weekend spędzamy bardziej domowo, to solidne sprzątanie w sobotę wpisuje się idealnie, jako jeden z elementów tego dobrego, domowego weekendu. Pokrzykuję na dzieciaki, żeby brały się do roboty w swoich pokojach, po czym zakładam słuchawki, włączam audiobooka i ruszam do roboty.
Nie wiem, może to jest kwestia tego, że jest to stosunkowo mało skomplikowane, nie ma trudnych relacji międzyludzkich, nie wymaga podejmowania decyzji, odpowiedzialności i analizy. Po prostu sprzątam, odkładam rzeczy na miejsce, wyrzucam śmieci, czyszczę brudy.
I po chwili mam efekt, natychmiastowy, zauważalny, konkretny, satysfakcjonujący estetycznie. Proste i skuteczne:)
Potem już mogą wjechać kolejne zimowe rytuały, czyli spacerek po pobliskim lesie, albo chociaż okoliczny miejskim wąwozie. Rosołek, płyta winylowa, herbata i ciacho. Prosty człowiek ze mnie.
Hahahaha, właśnie dzisiaj rozmawiałam z koleżankami z pracy o sobotnich porządkach :) Ja sprzątam w czwartki, żeby mieć uporządkowaną przestrzeń na weekend. A sobota jest na wycieczki, czytanie, spotkania. Nie zawsze to się udaje, się staram się trzymać zasady: sobota wolna od sprzątania
OdpowiedzUsuńWiesz co mnie rozbroiło w tym wpisie? To jak zwyczajne sobotnie sprzątanie opisałaś jak mały rytuał przywracania światu sensu — nie heroiczny, nie idealny, tylko taki „pomiędzy klockiem a kubkiem po kakao”. Lubię to Twoje podejście, że porządek nie jest celem samym w sobie, tylko oddechem, chwilą łagodności dla głowy. I to zdanie o tym, że czasem wystarczy przetrzeć stół i już wszystko jest trochę lepsze — tak, dokładnie tak. Właśnie za takie spojrzenia lubię tu wracać.
OdpowiedzUsuńJa sprzątam w weekend - wtedy po prostu mam na to czas Zapraszam do mnie!
OdpowiedzUsuńNiezbyt lubię sobotnie porządki, ale faktycznie jak się weźmę za to metodycznie, to potem jest taki spokój w mieszkaniu. U mnie zawsze z tym walka — odkładam sprzątanie na ostatnią chwilę, a potem żałuję, że nie robi się tego na bieżąco. Ciekawa jestem, jakie triki opisujesz, bo może rzeczywiście warto zmienić swoje podejście do tego.
OdpowiedzUsuńZnam to uczucie zwycięstwa przy zdejmowaniu gumowych rękawic, porządki naprawdę porządkują i głowę. Tylko komina sama tak łatwo nie wyczyszczę, więc w sezonie grzewczym częściej zaglądam do kominiarza – teraz wystarczy strona https://kominiarz.warszawa.pl/kontakt/. Potem audiobook, rosołek i spacer smakują podwójnie.
OdpowiedzUsuń